زندگانى امام هادى عليه السلام پيشگفتار با حمد و سپاس بىكران به درگاه ايزد منّان كه ما را به دين مقدّس اسلام مفتخر و از نعمت عظماى امامت و ولايت اهل بيت عصمت و طهارت عليه السلام بهره‌مند و برخوردار نموده است ؛ نعمتى كه نقش بىبديل آن در بقاى دين مبين اسلام و مصون نگهداشتن و نجات آن از خطر اضمحلال و نابودى در مقاطع مختلف تاريخى همچنان منحصر به فرد بوده و مىباشد . مسلماً اگر پس از دوران رسالت ختمى مرتبت ، امامت امامان معصوم صلواة اللَّه عليهم اجمعين نبود ، امروز سخن گفتن از اسلام ناب محمّدى معنا و مفهومى نداشت . يك نگاه - و لو گذرا و اجمالى - به گذرگاه‌هاى حسّاس تاريخ پس از رحلت رسول گرامىِ اسلام ، اين مدّعا را ثابت مىكند كه دوران 250 سالهء امامت اهل‌بيت عصمت و طهارت عليه السلام در حقيقت تداوم دوران نبوّت رسول اكرم صلى الله عليه و آله بوده و همان هدف را تعقيب نموده است . در اين زمينه مقام معظّم رهبرى حضرت آيةاللَّه العظمى خامنه‌اى ( دام ظلّه‌العالى ) مىفرمايد : « امامت براى اين است كه آن هدفى را كه پيامبر صلى الله عليه و آله به خاطر آن مبعوث شد ، تعقيب كند . خود پيامبر صلى الله عليه و آله اگر 250 سال از خدا عمر مىگرفت چه مىكرد ؟ هر كارى كه پيامبر مىكرد در شرايط گوناگون ، در اوضاع مختلف ، آن كار را ائمه عليه السلام انجام دادند . هدف از امامت بطور كلّى ايجاد جامعهء اسلامى است ، ايجاد جامعه‌اى كه انسان در او بتواند به تكامل و تعالى مقدّرش ، آن تكامل و تعالى كه طبق فطرت و سرشت خدادادى براى او امكان‌پذير است ، برسد . » جهت ايجاد چنين جامعه‌اى ائمهء هدى عليه السلام هر كدام به نوبهء خود و شيوهء متناسب با زمان